والدين جي اختيار کان محرومي روزمره جو نالو آهي جنهن کي ڊچ قانون 1 جنوري 2015 کان وٺي ڊچ سول ڪوڊ جي آرٽيڪل 1:266 تحت بيئنڊنگ وان هيٽ گيزاگ (والدين جي اختيار جي خاتمي) سڏي ٿو. صرف ضلعي عدالت ان جو حڪم ڏئي سگهي ٿي، ۽ صرف راڊ وور ڊي ڪنڊر بيشرمنگ (ٻارن جي سنڀال ۽ تحفظ بورڊ)، سرڪاري وڪيل، يا هڪ سنڀاليندڙ جي درخواست تي جنهن گهٽ ۾ گهٽ هڪ سال لاءِ ٻار کي پنهنجي خاندان جي حصي طور پاليو آهي. ٻه سبب آهن: ٻار پنهنجي ترقي ۾ ايترو سنجيده خطرو وڌي رهيو آهي جو والدين هڪ قابل قبول مدت اندر ان جي سنڀال ۽ پرورش جي ذميواري نه ٿو وٺي سگهي، يا والدين اختيار جو غلط استعمال ڪن ٿا. هڪ والدين جيڪو صرف ٻئي والدين کي تصوير کان ٻاهر چاهي ٿو اهو مڪمل طور تي هڪ مختلف طريقيڪار ۾ آهي.

ڊچ قانون تحت والدين جي اختيار جو ڇا مطلب آهي؟

والدين جو اختيار (ouderlijk gezag) قانوني طاقت ۽ فرض آهي ته هڪ نابالغ ٻار جي سنڀال ۽ پرورش ڪري، اهو فيصلو ڪري ته ٻار ڪٿي رهي ٿو، ڪهڙي اسڪول ۾ وڃي ٿو ۽ ڪهڙو طبي علاج ملي ٿو، ٻار جي ملڪيت کي منظم ڪري، ۽ قانوني معاملن ۾ ٻار جي نمائندگي ڪري. اختيار رکندڙ والدين ٻار جو قانوني نمائندو پڻ هوندو آهي، اهو ئي سبب آهي ته پاسپورٽ جي درخواست، اسڪول ۾ داخلا يا نابالغ لاءِ بينڪ اڪائونٽ لاءِ هر ان شخص جي رضامندي جي ضرورت هوندي آهي جيڪو اختيار رکي ٿو.

جتي ٻئي والدين گڏيل طور تي اختيار رکن ٿا، اهي گڏجي ان کي استعمال ڪن ٿا ۽ اهم فيصلا گڏجي ڪن ٿا. جتي هڪ والدين ان کي اڪيلو رکي ٿو، اهو واحد اختيار آهي (eenhoofdig gezag). واحد اختيار ٻئي والدين کي ٻار کان ڌار نٿو ڪري: اختيار کان سواءِ والدين سول ڪوڊ جي آرٽيڪل 1:377c تحت رابطي جو حق، ٻار بابت معلومات جو حق، ۽ ٻار جي پرورش جي خرچ ۾ حصو وٺڻ جو فرض رکي ٿو. والدين سول ڪوڊ جي ڪتاب 6 ۾ ٻارن جي ذميواري جي ضابطن جي تحت ننڍن ٻارن جي ڪري ٿيندڙ نقصان جا ذميوار رهن ٿا ، ۽ اها ذميواري والدين ۽ اختيار کان ٿيندي آهي بجاءِ ان جي ته ٻار ڪنهن سان گڏ رهي ٿو.

والدين جو اختيار ڪير رکي ٿو، ۽ ڪڏهن کان

جيڪا ماءُ جنم ڏئي ٿي، اها پاڻمرادو اختيار حاصل ڪري ٿي. جيڪڏهن هوءَ شادي شده آهي يا ٻئي والدين سان رجسٽرڊ پارٽنرشپ ۾ آهي، ته پوءِ اهو والدين به پيدائش کان ئي اختيار رکي ٿو.

غير شادي شده والدين لاءِ موقف 1 جنوري 2023 تي تبديل ٿيو. ان تاريخ کان وٺي، هڪ ساٿي جيڪو ٻار کي تسليم ڪري ٿو، قانون جي عمل ذريعي ماءُ سان گڏ گڏيل والدين جو اختيار حاصل ڪري ٿو، عدالت ۾ ڪنهن به درخواست کان سواءِ. 1 جنوري 2023 کان اڳ رجسٽر ٿيل اعتراف نئين قاعدي جي تحت نه ٿا اچن، جيتوڻيڪ جتي ٻار بعد ۾ پيدا ٿيو هجي: انهن حالتن ۾ والدين کي اڃا تائين عدالت پاران رکيل رجسٽر ذريعي پاڻ کي گڏيل اختيار جو بندوبست ڪرڻ گهرجي. اعتراف ۽ اختيار ٻه الڳ شيون آهن، ۽ هالينڊ ۾ ٻار جي اعتراف تي اسان جو مضمون وضاحت ڪري ٿو ته ٻئي ڪٿي مختلف آهن.

جيڪڏهن ڪا ماءُ ڪنهن اهڙي ڪيس ۾ گڏيل اختيار لاءِ پنهنجي رضامندي کان انڪار ڪري ٿي جنهن کي اڃا تائين ان جي ضرورت آهي، ته ٻيو والدين ضلعي عدالت ۾ درخواست ڏئي سگهي ٿو. درخواست درخواست ذريعي ڪئي ويندي آهي ۽ هڪ وڪيل طرفان داخل ڪئي ويندي. عدالت ان کي منظور ڪري ٿي جيستائين ڪو ناقابل قبول خطرو نه هجي ته ٻار والدين جي وچ ۾ ڦاسي پوندو يا گم ٿي ويندو ۽ مستقبل ۾ ڪافي بهتري جو ڪو امڪان نه هوندو، يا جيستائين انڪار ٻار جي مفاد ۾ ٻي صورت ۾ ضروري نه هجي.

ٻه ماپون جيڪي مسلسل مونجهاري ۾ آهن

والدين جي اختيار کان محرومي بابت گھڻا سوال اصل ۾ ٻن بلڪل مختلف طريقن مان هڪ بابت آهن، ۽ فرق اهو طئي ڪري ٿو ته ڪير ڪيس شروع ڪري سگهي ٿو ۽ ڇا ثابت ڪرڻو آهي.

پهريون سول ڪوڊ جي آرٽيڪل 1:266 تحت والدين جي اختيار جو خاتمو آهي. هي ٻارن جي تحفظ جو هڪ قدم آهي. ان جو مقصد ٻار کي اهڙي والدين کان بچائڻ آهي جيڪو محفوظ سار سنڀال فراهم نٿو ڪري سگهي، اهو صرف چائلڊ ڪيئر اينڊ پروٽيڪشن بورڊ، پبلڪ پراسيڪيوٽر يا ڊگهي مدت جي سنڀال ڪندڙ طرفان طلب ڪري سگهجي ٿو، ۽ اهو اصولي طور تي مستقل آهي. آنٽيفنگ ۽ آنٽيزيٽنگ جا پراڻا قدم 1 جنوري 2015 تي غائب ٿي ويا ۽ هن واحد قدم سان تبديل ڪيا ويا.

ٻيو پاڻ والدين جي وچ ۾ اختيار جي تبديلي آهي: سول ڪوڊ جي آرٽيڪل 1:251a تحت گڏيل اختيار کي واحد اختيار ۾ تبديل ڪرڻ انهن والدين لاءِ جيڪي شادي شده هئا يا رجسٽرڊ پارٽنرشپ ۾ هئا، ۽ آرٽيڪل 1:253n تحت انهن والدين لاءِ جيڪي نه هئا. هي ٻن والدين جي وچ ۾ هڪ خانگي قانون جو تڪرار آهي، ۽ ڪو به والدين ان کي آڻي سگهي ٿو. ان طريقيڪار ۾ گڏيل اختيار کي وڃائڻ هڪ نتيجو ناهي ته والدين نااهل آهن؛ اهو هڪ نتيجو آهي ته گڏيل فيصلو سازي ڪم نه ڪري رهي آهي.

والدين جي اختيار جي خاتمي جا سبب

آرٽيڪل 1:266 ٻه بنياد بيان ڪري ٿو ۽ عدالت کي انهن مان صرف هڪ جي ضرورت آهي. پهريون اهو ته هڪ نابالغ اهڙي طرح وڌي رهيو آهي جو ان جي ترقي ۾ سخت خطرو آهي، ۽ والدين هڪ قابل قبول مدت اندر ان جي سنڀال ۽ پرورش جي ذميواري برداشت نٿا ڪري سگهن. ٻيو والدين طرفان اختيار جو غلط استعمال آهي.

"قابل قبول مدت" جملي وزن کڻڻ جو ڪم ڪري ٿي. اهو ٻار جي نقطي نظر کان وقت کي ماپي ٿو، والدين جي نقطي نظر کان نه: هن عمر جي ٻار ۽ هن ترقي جي مرحلي کي ڪيترو وقت غير يقيني صورتحال ۾ ڇڏي سگهجي ٿو ته اهو ڪٿي وڏو ٿيندو. هڪ تمام ننڍي ٻار لاءِ اهو عرصو ننڍو هوندو آهي، اڪثر ڪري مهينن جو معاملو. هڪ والدين جيڪو پنهنجي بحالي تي سنجيدگي سان ڪم ڪري رهيو آهي پر حقيقي طور تي سالن جي ضرورت پوندي، هن امتحان تي، وقت کان ٻاهر آهي جيتوڻيڪ ڪوشش حقيقي آهي.

عملي طور تي، برطرفي تقريبن هميشه هلڪي قدمن جي هڪ دور جي پٺيان ٿيندي آهي جيڪا ڪافي تبديلي پيدا نه ڪئي. آرٽيڪل 1:255 جي تحت هڪ نگراني آرڊر (ondertoezichtstelling) والدين سان اختيار ڇڏي ٿو پر خاندان کي هڪ تصديق ٿيل اداري جي رهنمائي هيٺ رکي ٿو؛ آرٽيڪل 1:265b جي تحت گهر کان ٻاهر رکڻ جي اجازت ٻار کي ٻئي هنڌ رکڻ جي اجازت ڏئي ٿي. جڏهن اهي قدم پنهنجو رستو اختيار ڪري چڪا آهن ۽ ٻار کي پنهنجي مستقبل بابت يقين جي ضرورت آهي، بورڊ آرٽيڪل 1:266 جي تحت هڪ درخواست تي غور ڪندو.

طريقيڪار ڪيئن ڪم ڪري ٿو ۽ حڪم جي پٺيان ڇا آهي

ڪارروائي ٻار جي رهائش واري ضلعي عدالت ۾ هلندي آهي ۽ هڪ درخواست سان شروع ٿيندي آهي. جنهن والدين جو اختيار خطري ۾ هوندو آهي، ان کي طلب ڪيو ويندو آهي، ان کي وڪيل جي نمائندگي ڪرڻ جو حق هوندو آهي، ۽ رياست جي فنڊ ڪيل قانوني مدد لاءِ درخواست ڏئي سگهي ٿو. ٻارهن سالن يا ان کان وڏي عمر جي ٻار کي پنهنجو خيال ڏيڻ جي دعوت ڏني ويندي آهي، ۽ ننڍن ٻارن کي ٻڌو ويندو آهي جتي عدالت انهن کي نظريو قائم ڪرڻ جي قابل سمجهي ٿي. چائلڊ ڪيئر اينڊ پروٽيڪشن بورڊ جاچ ڪري ٿو ۽ رپورٽ ڪري ٿو؛ ان جي رپورٽ عام طور تي فائل ۾ مرڪزي دستاويز هوندي آهي، جيڪا ان رپورٽ تي صحيح طور تي دليل ڏنل جواب کي والدين جي سڀ کان اهم قدم بڻائي ٿي.

جيڪڏهن حڪم ڏنو وڃي ٿو ۽ ٻيو والدين اختيار نٿو رکي يا ان کي استعمال نٿو ڪري سگهي، ته عدالت سول ڪوڊ جي آرٽيڪل 1:275 تحت هڪ سرپرست مقرر ڪري ٿي. سرپرستي عام طور تي هڪ تصديق ٿيل اداري ڏانهن ويندي آهي، پر جتي درخواست ٻار جي پرورش ڪندڙ رضاعي سنڀاليندڙن کان آئي آهي، انهن کي اميدوار سرپرست طور ترجيح هوندي آهي. ٻار پنهنجا خانداني لاڳاپا نه وڃائيندو آهي: والدين قانوني والدين رهندا آهن، ٻار وارث رهندو آهي، ۽ رابطي جا انتظام جاري رهي سگهن ٿا جيستائين عدالت انهن کي محدود نه ڪري.

برطرفي ضروري ناهي ته هميشه لاءِ هجي. آرٽيڪل 1:277 عدالت کي والدين کي اختيار ۾ بحال ڪرڻ جي اجازت ڏئي ٿو جتي بحالي نابالغ جي مفاد ۾ هجي ۽ والدين مستقل بنيادن تي سنڀال ۽ پرورش جي ذميواري برداشت ڪري سگهن ٿا. عدالت ڇهن مهينن تائين جي آزمائشي مدت مقرر ڪري سگهي ٿي جنهن دوران ٻار ان والدين سان گڏ رهي ٿو. حد جان بوجھ ڪري وڌيڪ آهي، ڇاڪاڻ ته گهر جي ٻي تبديلي پاڻ ۾ نقصانڪار آهي، ۽ پائيدار استحڪام ڏيکارڻ جو بار والدين تي آهي جيڪو بحالي جي درخواست ڪري رهيو آهي.

گڏيل اختيار کي واحد اختيار ۾ تبديل ڪرڻ

جتي ٻه والدين تڪرار ۾ هجن ۽ هڪ اڪيلو اختيار گهري، اهو امتحان سول ڪوڊ جي آرٽيڪل 1:251a ۽ 1:253n ۾ ڏنل آهي. عدالت هڪ والدين کي اختيار تفويض ڪري سگهي ٿي جيڪڏهن ڪو ناقابل قبول خطرو هجي ته ٻار والدين جي وچ ۾ ڦاسي پوندو يا گم ٿي ويندو ۽ مستقبل ۾ ڪا به ڪافي بهتري جي اميد نه هجي، يا جيڪڏهن اختيار جي تبديلي ٻي صورت ۾ ٻار جي مفاد ۾ ضروري هجي. هي پهريون عضوو ڊچ عمل ۾ ڪليم ڪرائيٽيريم جي نالي سان سڃاتو وڃي ٿو، جيڪو والدين جي وچ ۾ ڦاسي پوندو ٽيسٽ آهي.

حد تمام گهڻي آهي، ۽ ڪيس جو قانون سالن کان ان طرف اڳتي وڌيو آهي. والدين جي وچ ۾ خراب رابطو پاڻ ۾ ڪافي ناهي. ۽ نه ئي ٻار ۽ والدين جي وچ ۾ رابطي جي غير موجودگي: عدالتون اڪثر ڪري گڏيل اختيار کي صحيح طور تي ڇڏينديون آهن ته جيئن آخري رسمي ڳنڍ نه ڪٽي وڃي. جيڪو وزن کڻندو آهي اهو رويو آهي جيڪو گڏيل فيصلي سازي کي ناممڪن يا غير محفوظ بڻائي ٿو، جهڙوڪ اهو رويو جيڪو ٻار جي طرف يا ان جي موجودگي ۾ نقصانڪار يا مجرمانه هجي، ٻئي والدين جي طرف اهو رويو جيڪو صلاح مشوري جي توقع ڪرڻ کي غير معقول بڻائي ٿو، ٻار کي فوري طور تي گهربل فيصلن جي بناوٽ يا غير وضاحتي طور تي روڪڻ، ٻار کي وفاداري جي تڪرار ۾ ڇڪڻ، يا ٻار يا والدين لاءِ گڏجي مدد قبول ڪرڻ کان انڪار ڪرڻ.

عدالت درخواست ڏيندڙ کي به ڏسندي آهي. هڪ والدين جنهن گڏيل اختيار کي ڪم ڪرڻ جي ڪا به ڪوشش نه ڪئي آهي، جنهن ثالثي يا والدين جي ڪوآرڊينيٽر کي استعمال نه ڪيو آهي ۽ جنهن رابطي ۾ رڪاوٽ پيدا ڪئي آهي، اهو پنهنجو ڪيس ڪمزور ڪري ٿو. اهو ئي سبب آهي ته تياري درخواست جيتري ئي اهميت رکي ٿي: صلاح مشوري جي ڪوششن جو هڪ دستاويزي رڪارڊ، دير سان فيصلا ۽ ٻار لاءِ نتيجا اهو آهي جيڪو دعويٰ کي ثبوت ۾ تبديل ڪري ٿو. اسان جو مضمون جڏهن هڪ اعليٰ تڪرار واري طلاق ٻارن جي عدالت لاءِ معاملو بڻجي ٿي ته ان نقطي سان معاملو ڪري ٿو جتي اهي تڪرار ٻار جي تحفظ ۾ داخل ٿين ٿا.

جڏهن والدين جو اختيار ڪنهن عدالتي حڪم کان سواءِ ختم ٿي ويندو آهي

اختيار قانون جي عمل سان ختم ٿئي ٿو جڏهن ٻار ارڙهن سالن جو ٿئي ٿو ۽ بالغ ٿئي ٿو. اهو پڻ ختم ٿئي ٿو جڏهن عدالت سول ڪوڊ جي آرٽيڪل 1:253ha تحت سورهن يا سترهن سالن جي نابالغ ماءُ کي عمر جو قرار ڏئي ٿي، هڪ رستو جنهن جو مقصد هڪ نوجوان ماءُ کي پنهنجي ٻار تي اختيار رکڻ جي اجازت ڏيڻ آهي. جتي ٻئي والدين فوت ٿي وڃن ٿا، يا بچيل والدين اختيار نه رکن ٿا، عدالت هڪ سرپرست مقرر ڪري ٿي.

پراڻو قاعدو ته اختيار ختم ٿي ويو جڏهن هڪ نابالغ شادي ڪئي وئي هئي هاڻي هالينڊ ۾ عملي اهميت نه رکي ٿو: جڏهن کان زبردستي شادي جي خلاف قانون سازي، ارڙهن سالن کان گهٽ عمر جي شادي هتي ممڪن ناهي ۽ ڪا به تقسيم موجود ناهي. سوال اڃا تائين پيدا ٿي سگهي ٿو جتي شادي صحيح طور تي ٻاهرين ملڪ ۾ ڪئي وئي هئي، جيڪو ڊچ خانداني قانون جي سوال جي بدران هڪ سڃاڻپ جو سوال آهي.

عدالت ڪهڙي ڳالهه جو وزن ڪري ٿي ۽ ڪهڙي ڳالهه جو نه ٿي سمجهي

انهن مان هر هڪ طريقيڪار ۾ گورننگ معيار ٻار جو مفاد آهي، جيڪو انساني حقن جي يورپي ڪنوينشن جي آرٽيڪل 8 تحت خانداني زندگي جي حق جي ذريعي ڄاڻايل آهي. عدالت ٻار جي عمر ۽ ترقي جي مرحلي، هر والدين سان جذباتي رشتن، هر والدين جي پيش ڪيل استحڪام، سنڀال جي تاريخ، ۽ ٻار جي پنهنجي خواهشن کي ڏسندي آهي جيستائين اهي قائم ٿي سگهن ٿيون. اهو تسلسل کي تمام گهڻو وزن ڏئي ٿو: هڪ تبديلي جيڪا والدين لاءِ مسئلو حل ڪري ٿي پر ٻار کي پاڙ کان پٽي ڇڏي ٿي، ڪامياب ٿيڻ ممڪن ناهي.

عدالت جيڪو نٿي ڪري اهو سزا آهي. اختيار ڪنهن ٻئي والدين جي خلاف والدين جي ماضي جي رويي، ٻار جي سار سنڀال جي ادائيگي ۾ ناڪامي، يا رشتي جي ٽٽڻ جي سزا جي طور تي واپس نه ورتو ويندو آهي. انهن شڪايتن جا پنهنجا علاج آهن، سار سنڀال جي حڪم جي نفاذ کان وٺي عدالت پاران مقرر ڪيل رابطي جي انتظام تائين، ۽ انهن کي اٿارڻ جيئن اهي اختيار کي هٽائڻ جا بنياد هجن، درخواست ڏيندڙ جي اعتبار کي نقصان پهچائيندو آهي. هڪ چڱي طرح تيار ڪيل والدين جو منصوبو اڪثر ڪري اختيار تي ويڙهه جي ڀيٽ ۾ بنيادي تڪرار کي وڌيڪ حل ڪري ٿو.

هاڻي توهان ڇا ڪري سگهو ٿا

جيڪڏهن توهان ٻار جي حفاظت بابت پريشان آهيو، ته رستو ويلگ ٿيس يا چائلڊ ڪيئر اينڊ پروٽيڪشن بورڊ کي رپورٽ ڪرڻ آهي، جيڪو جاچ ڪري سگهي ٿو ۽، جيڪڏهن ضروري هجي ته، حفاظتي قدم لاءِ درخواست ڏئي سگهي ٿو؛ هڪ والدين پاڻ آرٽيڪل 1:266 تحت اختيار جي خاتمي لاءِ درخواست نٿو ڏئي سگهي. جيڪڏهن توهان جو موقف آهي ته ٻئي والدين سان گڏيل اختيار غير فعال ٿي ويو آهي، ته رستو آرٽيڪل 1:251a يا 1:253n تحت هڪ درخواست آهي، ۽ اهو انهن فيصلن بابت دستاويزي حقيقتن تي بيٺل آهي يا پوي ٿو جيڪي ٻار کي گهربل هئا ۽ نه مليا. جيڪڏهن توهان کي ٻڌڻي لاءِ درخواست يا دعوت ملي آهي، ته بورڊ جي رپورٽ جو جواب صرف ٻڌڻي تي نه پر ٻڌڻي کان اڳ لکت ۾ ڏيو، ۽ ٻڌڻي کان اڳ قانوني صلاح وٺو بجاءِ ان جي ته ان کان پوءِ.

Law & More والدين، سنڀاليندڙن ۽ سرپرستن کي والدين جي اختيار، ٻارن جي تحفظ جي قدمن ۽ اختيار کي تبديل ڪرڻ يا بحال ڪرڻ جي درخواستن تي صلاح ڏئي ٿو، ۽ ضلعي عدالت ۽ اپيل تي انهن جي نمائندگي ڪري ٿو. اسان ايمانداري سان جائزو وٺون ٿا ته توهان جي درخواست داخل ڪرڻ کان اڳ ان جي قيمت ڪيتري آهي. اسان سان رابطو ڪريو خاندان جا وڪيل توهان جي صورتحال تي بحث ڪرڻ لاءِ، يا اسان جي مضمون ۾ وڌيڪ پڙهو ڊچ خانداني قانون جون هدايتون ۽ اسان تي خاندان جو قانون مشق صفحو. موجوده اختيار جي تڪرار سان عملي مدد هيٺ ڏنل آهي والدين جي اختيار جي مسئلن لاء قانوني مدد.